Dit artikel is eerder gepubliceerd op OpinieZ.com

Terwijl in Nederland de discussie over een vuurwerkverbod weer voor een tijdje in de doofpot is gestopt, zijn er te lande gemiddeld nog steeds meer dan drie explosies per dag. Ruim de helft is niet verbonden aan andere criminele activiteiten, maar betreft het uitvechten van een ordinair conflict door het plegen van een aanslag met explosieven. De NOS stelt dat de daders vaak jonge mannen zijn met een gemiddelde leeftijd van 23 jaar, afkomstig uit ‘kwetsbare wijken’, en ze zijn meestal al eerder met de politie in aanraking geweest. Daarnaast neemt ook het messengeweld toe, met name onder jongeren.

Omringende landen kampen met soortgelijke problemen. Duitsland, traditioneel geroemd als autoproducent, staat tegenwoordig beter bekend als het land waar geregeld met een auto op een willekeurige massa mensen wordt ingereden. Steekpartijen zijn aan de orde van de dag, vooral in Frankrijk en Duitsland. De buitenwijken van Parijs staan eens in de zoveel jaar in brand. Zweden was een van de veiligste landen in Europa; die status is het al een tijdje kwijt. Malmö wordt nu ook wel de ‘verkrachtingshoofdstad van Europa’ genoemd. Ik zal de lezer verder niet vervelen door het rijtje met Europese probleemlanden verder af te gaan. In ieder geval zijn de daders bijna altijd jonge mannen, al dan niet ‘verward’. Overigens wordt de etniciteit van de daders door bepaalde media angstvallig verzwegen en door weer andere media wat hijgerig onderstreept.

Vroeger, toen ik nog in Nederland woonde en bijna alles daar natuurlijk veel beter was, waren de laffe moorden op Kerwin Duinmeijer (1983) en Joes Kloppenburg (1996) maandenlang groot nieuws; tegenwoordig moet je minstens een Haagse flatwijk inclusief slapende bewoners opblazen om een paar dagen de voorpagina te halen. Wat is er in hemelsnaam toch aan de hand met Nederland en Europa?

Zonder daar verder dramatisch over te doen kun je feitelijk wel gewoon vaststellen dat een groot deel van de tegenwoordige amokmakers een migratieachtergrond heeft. Dat wordt nog eens fanatiek onderstreept door de reacties op sociale media van het meer rechtse deel der bevolking (‘Mag ik raden? Zie je wel!’) als de dader een immigrant is, maar wellicht zelfs nog meer door de haast euforische reacties van het meer links leunende deel, wanneer het eens een ‘witte’ dader betreft. Als waren het supporters van een voetbalclub die een goaltje scoort als ze met 10-0 achterstaan.

Laat ik vooropstellen dat er wat mij betreft niet genoeg geïmmigreerd kan worden. In principe wordt het er dan toch echt leuker op! Ik omring mezelf ook liever met ‘buitenlanders’ dan met de toch vaak lompe, horkerige en kluitkuiterige autochtone Hollanders. Hier in het buitenland mijd ik ‘ons volk’ en met name de ambassadefeestjes als de pest, enerzijds uit plaatsvervangende schaamte voor misplaatste borstklopperij over ‘ons Oranje’ dat welgeteld één keer een EK heeft gewonnen 37 jaar geleden, anderzijds omdat er altijd wel iemand rondloopt met André Hazes op een USB-stick in de borstzak van het te goedkope overhemd. Wanhopig op zoek naar een muziekinstallatie.

Daarnaast weten immigranten meestal wél wat lekker is. Er zijn dan ook weinig slechtere keukens te bedenken dan de Nederlandse. Zelfs de geweldige Indonesische keuken wordt in Nederland vakkundig om zeep geholpen door Chinees-Indische restaurants, die vettige substanties serveren die ze in China of in onze voormalige kolonie nog niet aan de hond zouden geven.

Maar in mijn contacten met mensen uit Afrika en het Midden-Oosten schemert wel eens door dat zij ook wel weten dat Europa nou niet bepaald de crème de la crème binnenhaalt; ze hebben het dan over hun eigen geëmigreerde landgenoten als een soort ‘Tokkies’, of nog veel erger. Discriminatie is niemand vreemd en het komt ook tussen verschillende groepen inwoners in de leverancierslanden voor. Daarnaast zijn er natuurlijk ook genoeg succesvolle immigranten in Europa, en mensen die zich vanuit het niets hebben opgewerkt. Daar heb ik veel respect voor; als immigrant heb je nu eenmaal wat meer drempels te overwinnen.

Toch is er een grote groep kansloze (potentieel) criminele immigranten, vaak met wortels in het Midden-Oosten en Noord-Afrika, die een behoorlijk ongewenst stempel drukken op de huidige Europese samenleving. Deze immigranten hebben een vrij uitzichtloos bestaan zonder toekomstperspectief en verliezen zich dan vaak in criminaliteit en geweld, al dan niet geïnspireerd door extreme religieuze denkbeelden. ‘Verward’, heet dat tegenwoordig.

‘Ze moeten integreren’ is een vaak gehoorde kreet. Zelf immigrant zijnde zie ik dat niet zo. Mijn eigen integratie in Thailand is namelijk volledig mislukt. Ik spreek gebrekkig Thais waarbij ik de toon van een woord meestal net verkeerd leg, zodat ik de buren en collega’s geregeld onbedoeld de meest schunnige termen toewerp. Ik eet mijn soep zonder stukken gestold varkensbloed of kippentenen, ik zit niet met vier of meer familieleden op de motor, ik stap niet straalbezopen achter het stuur en ik bezoek geen tempels om de winnende loterijnummers van de komende trekking door monniken te laten voorspellen. Daarnaast arriveer ik op tijd voor afspraken. Het moge duidelijk zijn: écht Thais zal ik nooit worden!

Maar waarom zou je eigenlijk moeten integreren? Wanneer ben je echt geïntegreerd? En wie bepaalt dat dan? En wordt het dan ook niet verdomde saai? Beleefd en respectvol gedrag, juist en vooral tegen de bevolking van het gastland, is ruim voldoende is mijn ervaring. Vriendelijkheid en humor betalen zich waar dan ook ter wereld ontzettend snel terug. Linkse media hebben al wel gesuggereerd dat de lokale bevolking zich wat meer aan de immigranten aan zou moeten passen. Veel gekker krijg je het niet bedacht. Of er wordt gesuggereerd dat juist de overheid mensen beter moet laten integreren. Zolang de immigrant zelf maar nergens op aangesproken wordt, zo lijkt het.

Maar integreren doe je toch echt zelf. Waarom zou dat de verantwoordelijkheid van de bevolking, overheid en belastingbetaler moeten zijn? Ik dacht nog even dat het satire was; de Volkskrant publiceerde eind vorig jaar een artikel met de kop “Is er een ‘groot integratieprobleem’? Verschillen tussen groepen worden elke generatie kleiner”, daarbij onbedoeld en impliciet aangevend dat de integratie blijkbaar zo moeizaam en tergend langzaam verloopt dat er vele generaties overheen gaan. Humor! Andere pro-immigratiefiguren geven aan dat de economie vast zal lopen zonder immigranten. Dat is overigens een argument dat wel hout snijdt. Nederland vergrijst en dat heeft ook gevolgen voor de arbeidsmarkt.

Als we alle onderbuikgevoelens, vermeende extreemlinkse en extreemrechtse ideologieën van anderen, antisemitisme, de islam, racisme, fascisme en wat dies meer zij even uit de vaak verhitte discussies weghalen is de kern van de zaak vrij simpel: we zouden meer immigranten moeten willen, Nederland heeft ze juist nodig, maar we moeten dan wel het kaf van het koren kunnen scheiden zodat je alleen maar positieve en gemotiveerde mensen binnenhaalt.

Het goede nieuws: er is een oplossing. Verreweg de meeste landen ter wereld delen geen paspoorten uit aan immigranten, zoals dat in Europa wel gebeurt, maar geven ze alleen een visum en een werkvergunning. Zo werkt dat in de rest van de wereld. Bijkomend voordeel is dat je die documenten onmiddellijk in kunt trekken bij ongewenst gedrag, waarna de immigrant eenvoudig uitgezet kan worden. Ook daar zijn wereldwijd legio voorbeelden van. Zo heeft Indonesië onlangs nog een Nederlander uitgezet die het nodig vond zijn broek op straat omlaag te trekken. Ook hier in Thailand worden amokmakers buitengezet, met de aantekening dat ze de komende jaren niet meer welkom zijn.

Het lijkt me dat geen weldenkend mens problemen kan hebben met immigranten die wat toevoegen, die gewoon werken en belasting betalen en, al dan niet geïntegreerd, onderdeel van een productieve samenleving uitmaken. En met een beetje geluk nodigen ze je ook nog uit om een keer lekker te komen eten!

Het leukste boek met waanzinnige verhalen over gek Nederland en Thailand kun je hier bestellen! Verdere informatie kun je op deze website vinden.